Soms moet je even de uitdaging aangaan maar dit was best wel spannend. Tuurlijk heb ik wel een opgetreden bij een concert van zangles maar dan heb je toch wat meer begeleiding. Dan zijn alle docenten aanwezig en wordt je begeleid door iemand op bv gitaar, drum of zelfs een hele band. Nu was ik helemaal alleen, heb ik een half uur tijdens zangles kunnen oefenen en moest ik het doen met een bandje dat ik online heb gedownload, komt dat wel goed?
Maar laten we bij het begin beginnen. Ik kreeg een folder door de brievenbus met dat er podiumtalenten werden gezocht voor het wijkfeest van Oldegalieën en Bloemenbuurt in Leeuwarden. Ik dacht, ik meld me aan maar en ik zie wel. Maar ik hoorde maar niks dus dacht, laat dan maar. Paar weken later krijg ik mail of ik nog interesse heb. Ik heb dus blijkbaar een mail helemaal gemist. Die mail was gestuurd toen ik mijn vrijwilligerswerk deed en toen heb ik inderdaad niet echt mijn e-mail gecontroleerd. Tuurlijk had in nog interesse maar ik had wel een maand aan voorbereiding gemist. Ik wilde graag met een gitarist spelen maar dat was helaas op korte termijn niet echt mogelijk. Dan maar met een bandje. Eerst een setlist gemaakt, wel een beetje rekening gehouden met dat ik zenuwen kan hebben. Dus geen lied met gekke uithalen en ook zeker geen onbekende liedjes. Toen ben ik gaan oefenen zonder microfoon en toen met. Mijn hele stellage opgebouwd met microfoon en al. Ook had ik een standaard maar helaas niet het goede opzetstuk om die ook echt te gebruiken, zo slim… Na een aantal weken elke avond bezig te zijn geweest was het tijd.
Tijd om de zenuwen in mijn lichaam te laten en met een beginnende verkoudheid de laatste keer te oefenen. Nou dat ging dus niet. Hopelijk betekent een slechte generale, een goed optreden. Zaterdagochtend stond ik vroeg op, meteen in de nette kleding en proberen te ontspannen. Toen ik bij het gebouw aankwam zag ik dat het nog wel even kon duren. Want het podium waar de zouden optreden stond vast in de modder. Dus na een half uur uitloop is het toch naar binnen verplaatst. Toen moest alles nog opgezet worden dus na een uur mocht ik eindelijk. Mijn oma, ouders en vrienden van mijn oma (die toevallig in de buurt woonden) waren er. Ook de folkband die na mij speelde en wat andere mensen. Het was niet heel druk maar dat was zeker niet erg. Het was ook meer een test voor mezelf hoe ik zou omgaan met die zenuwen. Een op één nummer na ging het ook best goed. Soms had even een brok in mijn keel toen ik zag dat mijn vader tranen in zijn ogen had. Hem gewoon niet meer aankijken en let’s go.
Twee nummer heb ik op mijn youtube staan dus als het je leuk lijkt dit te zien, klik hier! Het is wel iets wat ik ook leuk vond om te doen. Om echt even actief bezig te zijn met muziek naast zangles. Mezelf blijven uitdagen. Iets wat ik wel in mijn achterhoofd wil houden om misschien wat meer te gaan doen, of tenminste actiever er mee bezig te gaan. Niet dat in nu regelmatig wil optreden, kleine stapjes. Ik weet wel dat ik het met zenuwen kan doen en dat het lichaam niet helemaal ontregeld is.
Pen and Paper life 
Plaats een reactie