Ja, waar te beginnen. Deze blog zou ik al best lang geleden schrijven maar het was me nog niet gelukt. Om meerdere redenen maar dat komt later allemaal wel. Het belangrijkste is dat ik me iets beter begin te voelen ook al is nog niet alles achter de rug. Kleine stapjes en niet te snel willen wordt meestal gezegd en dit is zeker waar.
Te beginnen bij 17 Augustus. Ik werk wakker en ik loop naar beneden. De deur van mijn woonkamer staat open en het licht ook. Dit vergeet ik weer eens maar toen zag ik dat de kastjes openstonden en toevallig ook de voordeur. Ik voel mijn hart weer even kloppen. Ik heb meteen mijn ouders gebeld en daarna de politie. Die dag is als een waas voorbij gegaan. Er waren helaas geen sporen gevonden. Ik verbaas me nog steeds hoe ze binnen zijn gekomen, het kleinste raampje hebben ze open gekregen zonder braaksporen, en ja deze zat dicht en op een soort klem. Het gekke was ook nog dat ik me niet meer kon legitimeren want mijn hele tas was meegenomen. En uiteindelijk hetgeen waardoor ik dit nu eigenlijk nog steeds niet kan afsluiten is dat mijn autosleutels mee zijn genomen maar de auto niet. Na heel wat gedoe met de autoverzekering is die op de goede plek beland en die staat daar nog steeds. Die staat al bijna drie maanden stil omdat het materiaal wat nodig is nog niet binnen is. En het ergste is dat je niks eraan kan doen.
Nadat het meeste geregeld is komt pas de klap. Ik heb me toch even een paar dagen gehuild en me af en toe ook even angstig gevoeld. Het gekke is dat juist de plek waar het gebeurd is het enigste is waar je soort van controle over hebt. Ik heb meteen camera´s aangeschaft en dat gaf al meteen wat meer zekerheid. Maar toch was thuis heel erg fijn. Elke dag probeerde ik mezelf weer uit te dagen, iets verder van huis gaan of iets langer van huis gaan. Veel mensen keken me raar aan waarom ik alleen wilde zijn die dagen. Als ik zelf geen geloof mee in mezelf had, wat moest ik dan? Iedereen wilde wel helpen en dat is allemaal heel lief maar ik moest het eerst in mijn hoofd zelf verwerken. Ik heb regelmatig in de avond na belevingen gehad. Wat als ik dit had gedaan? Er schoten dan beelden in mijn hoofd en het enigste wat ik er tegen kon doen was meteen wakker worden en mezelf een leuk verhaal vertellen om zo met een positieve gedachte in slaap te vallen. Steeds als er een bepaalde tijd, bv een week of een maand geleden was er weer even een besefmoment en kwamen de angstige gedachten weer terug. Mijn grootste angst was ook dat ik weer meer last van mijn autisme zou gaan krijgen. Dat ik terugviel in oud gedrag terwijl ik zo goed bezig was. Naarmate de zekerheid wat meer kwam en ik van huis durfde te gaan voelde ik me beter, ik was zelfs na een maandje klaar om weer volledig te gaan werken. Kom maar op dacht ik!
Dat heeft het lichaam anders gezien want toen de rust in het hoofd wat terug was begon mijn lijf mij tegen te houden. Op een zaterdag op zondag avond kreeg ik opeens heel veel pijn in mijn onderbuik. Pijnstillers hielpen een beetje maar het werd de dagen erop alleen maar erger. De maandag erop ben ik naar mijn werk gegaan maar na 2 uren voelde ik alles al duizelen en zag ik een beetje wit. Die middag kon ik nog bij de huisarts terecht en die dacht aan een niersteen. Dat is gelukkig niet het ergste. Ik kreeg pijnstilling en als ik voor het weekend nog pijn had moest ik bellen. Zitten wilde niet meer, lang lopen was niet fijn. Eigenlijk alleen liggen hielp, wel met 8 paracetamol en 3 ibuprofen op een dag. De donderdag erop ben ik weer teruggegaan want ook mijn volledige linkerbeen begon pijn te doen. Toen kreeg ik helaas andere woorden te horen: een hernia. Tenminste een grote kans maar sowieso een zenuwbeknelling. Ik heb sterkere pijnstillers gekregen om zo een misschien wat te kunnen doen op een dag. Bij thuiskomst heb ik de fysiotherapeut gebeld en de dag erna kon in meteen terecht. Die dacht geen hernia maar een zenuwbeknelling door hele vastzittende spieren in de rug, waarschijnlijk nog een nasleep van de inbraak. Drie weken geleden ging het eigenlijk zo goed dat ik wel weer hele dagen wilde en dacht ook kon gaan werken maar het lichaam heeft dat anders bepaald. De pijn in mijn been kwam weer terug en ik baalde echt zo erg. Ik werk nu nog even halve dagen maar het lijkt weer goed te gaan. Ik ben inmiddels 6 dagen pijnvrij en daar ben ik enorm blij mee.
Helaas is mijn grootste angst dus wel uitgekomen. Mijn autisme speelt weer een actievere rol in mijn leven. De afgelopen maanden, zelfs voor de inbraak nog, zijn niet makkelijk geweest maar ik bleef maar doorzetten. Nu neemt af en toe de onzekerheid meer toe en ben ik niet alleen vergeetachtiger, ik controleer mezelf meer. Van huis gaan duurt weer wat langer dan normaal want als ik eenmaal bij de leenauto sta weet ik niet meer op de deur op slot zit. Ik ben wat emotioneler en prikkelbaarder. Ik zie mijn autisme zeker niet als een nadeel maar de laatste weken helpt het me niet echt mee. Ik wil mijn zekerheid weer terug, me weer helemaal goed voelen. Het gevoel hebben mijn lichaam weer te vertrouwen en mezelf fysiek en mentaal weer uit te kunnen dagen. Ik heb het heel lang zelf geprobeerd (heb ook slachtofferhulp gehad) maar heb toch nu ook weer contact opgenomen met het wijkteam. Ik heb daar iemand die ik achter de hand heb als ik me even wat minder goed voel. Dat is nu de juiste manier denk ik.
Het is niet erg als het even wat minder gaat. Soms kan je het niet altijd alleen oplossen maar gelukkig heb ik een fijn vangnet om me heen bij wie ik terecht kan. En ik wil gewoon heel graag weer mijn eigen auto terug…. De leenauto is echt heeel fijn maar dat zou dit hele proces helpen afsluiten.
Pen and Paper life 
Plaats een reactie