Alsjeblieft, hier de handleiding van je autisme. Loop je ergens vast? Kijk even in de in houdsopgave en je vindt je antwoord. Een droomwereld of misschien juist de hel. Soms is een kant en klaar antwoord fijn maar wat leren we ervan. Wie ben ik dan? Ben ik de handleiding die mij gegeven is? Of gooi ik deze weg en open ik een nieuw word document. “Mijn autisme, voor ieder die een kijkje wil nemen in mijn hoofd”
“Julia’s autisme voor dummy’s”? Een titel heb ik nog niet maar mijn handleiding is er altijd, altijd in mijn hoofd. Een nieuwe ervaring, hoppa in de handleiding. Maar deze handleiding is uniek. Ik ben het en ik ben niet anders voor of na mijn diagnose. Elk jaar schrijf ik wel een blog, op deze dag. Een dag dat ik mijzelf mag laten zien, de leuke dingen maar ook dingen die lastig kunnen zijn. Een dag die belangrijk is omdat er nog steeds onbegrip kan zijn bij mensen over wat het nu is. Ik zou het wel een leuk vinden om te ruilen van hersenen, is het namelijk echt zo anders? Misschien ook iets wat fysiek een bende kan geven dus laten we dat niet doen. Het lastige is het uitleggen hoe iets in mijn hoofd werkt en een ander dit nooit 100 % kan begrijpen. Ik heb afgelopen jaar ook wel wat meer ‘onbegrip’ meegemaakt. Er was ingebroken in mijn huis, ik sliep gewoon boven en had niks gehoord. Toen ik erachter kwam was ik in noodstand. Iedereen had verwacht er meteen paniek zou zijn maar nee. Met misschien alleen vochtige ogen heb ik die dag volgehouden. Aangiftes, onderzoek, melding van stelen maken van id. enzovoorts. Tot ik even alleen was, niet kon eten en wilde huilen. Toen kwam de klap, de paniek. Maar het gekke was, ik wilde alleen thuis zijn. Iedereen verklaarde me voor gek.
Toch heb ik 2 nachten de hond van mijn zus gehad. Waarom ik alleen wilde zijn? Wat als je jezelf niet meer kan vertrouwen? Wat als je thuis niet meer je thuis kan zijn? Het is was het enige wat ik kon controleren. Anderen dachten juist: waarom wil je op de plek zijn waar het gebeurd is. De gedachte vond ik dan weer heel gek. Maar elke dag probeerde ik weer wat langer van huis te gaan. Te vertrouwen dat het wel goed zat. Het hielp ook wel mee dat ik een camera voor achter en een videodeurbel heb gekocht. Hierdoor kon ik toch iets van zekerheid hebben als ik weg was. Als een ochtend meedraaien op het werk weer ging dan liep ik vaak vanuit de bus nog een rondje door Leeuwarden. Om zo steeds wat langer weg te durven. En dat is gelukt. Gek he, hoe hersenen soms werken.
Herinneringen verdwijnen maar toch staan ze ergens. Toen ik mijn diagnose kreeg heb ik me verbaasd dat dingen van vroeger opeens logisch te verklaren waren. Ik heb wel vaker gehad dat iemand mij iets heeft verteld, ik dat ook heb gehoord maar het op de één of ander manier een plek in mijn hersenen heeft gevonden waar het niet makkelijk terug te vinden is. Alsof de weg van het korte termijn naar de lange termijn kleine gangetjes heeft en sommige dingen daarin gaan verstoppen. Als iemand me dan vraagt of ik dat nog weet, weet ik het dus vaak eerst niet. Tot ze het opnieuw zeggen en opeens die herinnering weer naar boven komt, gek he! Of dat het op de meest onhandige momenten ineens tevoorschijn komt, denk aan midden in de nacht ofzo? Snap ik die gekke hersenen van mijn soms, Nee maar ze zijn onderdeel van mij. Als je dit leest, zie je dit misschien als iets negatiefs maar je leert er zoveel van.
Het afgelopen jaar heb ik sowieso veel meer over mijzelf geleerd. Ik heb een jaar gehad waarin ik fysiek en mentaal wel wat tegenslag heb meegemaakt. Ik ben trots op mezelf dat ik na zo’n jaar er nog gewoon ben. Ik heb hierin geleerd dat ik heel sterk ben, dat ik niet bang ben om mijn mening te geven en dat ik mijzelf niet laat beïnvloeden door woorden van anderen. Het zet me juist in actie, ik kom echt voor mezelf op. Iets wat energie kan kosten maar ook energie kan geven. Ik ben van mijzelf niet iemand die zich laat kennen, ik doe het wel maar soms moet iemand tegen je zeggen: nee, het is nu klaar. Soms wil ik laten zien dat ik het allemaal wel kan, mezelf bewijzen omdat mensen anders over mij kunnen denken. Ik ben blij dat ik een fijne omgeving heb die mij af en toe kan afremmen en die achter mij staat. Dat ze me soms helpen in het maken van keuzes, als ik zelf een keer niet te koppig ben. Dat is opensta voor andere ideeën en soms wil uittesten wat dat met mij doet. Van het resultaat leer je alleen maar. Valt het negatief uit, dan heb ik het ten minste gedaan en daar ben ik dan wel blij mee. Valt het goed uit, mooi meegenomen.
Ik denk dat zo’n dag als vandaag niet alleen mensen met autisme is het daglicht moeten staan, ook mensen die omgaan met mensen met autisme. Ik kan niet zonder de mensen om mij heen en soms is kan hun blik op autisme ook meer duidelijkheid geven. Ik schrijf de handleiding over hoe ik ermee omga, hun schrijven die hoe zij ermee omgaan. Een verhaal heeft namelijk altijd meerdere kanten. Wat ik het belangrijkste vind is dat je blijft praten, zeg als er iets is want dan kan ik er iets mee gaan doen. Ik ben altijd bereid om te leren, om anders met dingen om te leren gaan of dingen anders te zien. Ik ben ik, ik ben bijna net zoals alle andere mensen alleen werken mijn hersenen af en toe iets anders.
Voor mensen die meer willen weten over autisme (bij vrouwen) of over hoe mensen met hun autisme omgaan. Ik zal een paar linkjes delen die mij enorm geïnspireerd hebben. Ook heb ik een aantal boeken gelezen die mij ook geholpen hebben, deze zal ik er ook bijzetten!
- Vetgezellig: mijn vriendin heeft autisme
- Autismekracht (website)
- Autismekracht (Instagram)
- Boek: Je ziet er helemaal niet autistisch uit
- Boek: Autismekracht
- Boek: Succesvol aan het werk met autisme
Autisme is als een regenboog. Het heeft een lichte en een donkere kant. Maar elke tint in belangrijk en mooi
Rosie Tennant Doran
Pen and Paper life 
Plaats een reactie