Ik blijf het gek vinden dat ik nog maar vier jaar mijn diagnose heb. Het voelt op één of andere manier langer dan vier jaar, maar tijd gaat snel als je er niet elke dag aan denkt. Hoe langer is mijn diagnose heb, hoe normaler het wordt. Maar als ik nu even terugkijk naar mijn coming-aut dan is er wel veel veranderd.
Laatst keek ik even door mijn notities heen en daarin stonden verschillende teksten, berichten die ik naar mijn collega’s had gedeeld, naar mijn familie en een opzet het de blog van de coming-aut. Ik lees erin dat ik mezelf nog veel verantwoord maar dat er ook meteen een stukje trotser wordt. Wie had gedacht dat ik vrij snel na mijn diagnose is dit zomaar online zette. Natuurlijk had ik de mensen in mijn directe omgeving wel ingelicht en dat ze in de blog er over konden verder lezen. Waarom het meteen online zetten, ja dan weet iedereen er maar van. En ik hoefde niet meteen alles uit te leggen, als het me niet lukte konden mensen het gewoon lezen. Nu kan ik het gewoon uitleggen zonder zorgen.
Wat ik me wel het afgelopen jaar heb beseft is dat nieuwe stappen maken onzekerheden met zich meebrengen en daardoor ook mijn autisme meer naar de voorgrond gaat. Ik twijfel dan meer, ga over dingen nadenken en zoek bevestiging. Ik weet dat ik trots kan zijn en dat ik me niet altijd hoef aan te passen. Ik ben goed zoals ik ben. Als ik me helemaal goed voel dan geloof ik het ook, zit ik wat minder goed in mij fel dan is het geloof wat minder hoor. Er is nog iets wat ik me bedacht. Toen ik in het proces zat van mijn diagnose kende mensen mij eerst op een misschien minder positieve manier. Ik was nog een stuk onzekerder, emotioneler en onrustiger. Na mijn diagnose ben ik stappen gaan zetten, en hoe trots is ook ben op mijn autisme, het was niet meer iets wat echt speelde. Wanneer je in een nieuwe situatie stapt met een diagnose is hoe je dan bent normaal, heb je een minder periode dan kan het door anderen als een last gezien worden.
Ik weet dat ik het niet ben maar ik weet ook dat, het is de wereld waarin we leven niet altijd geaccepteerd wordt om anders te zijn. Ik heb dat gevoel niet vaak maar ik denk wel dat ieder, zoals ik zeg, anders bedraad is in de hersenen, hier mee te maken zal hebben. Vorig jaar Augustus kwam ik met een idee en dit jaar heeft dat eindelijk een plekje gekregen. Een plek waarin de leuke dingen en minder leuke dingen van mijn autisme een plekje krijgen, dat ik wil laten zien dat neuro divergent zijn helemaal niet zo anders is en dat de wereld soms een beetje zich moet aanpassen (dus niet alleen de mensen die ‘anders’ zijn) om voor iedereen een plekje te creëren waar ze zich thuis voelen en waar ze thuishoren.
Als ik een steentje kan bijdragen aan de een fijnere wereld doe ik dat. Als is het een kleine kiezel of juist de grootste rots. Ik wil graag anderen helpen, op welke manier dan ook. Het begint allemaal bij jezelf. Durf een stap te maken die misschien heel eng is maar erna het alles waard is.
Pen and Paper life 
Plaats een reactie