Lange tijd geen woorden meer getypt maar toch maar weer aan de slag. De afgelopen maanden waren druk kan ik je zeggen en ik denk dat ik er mentaal ook best moe ben van geworden. Te moe om ook nog alles op te schrijven. Ik heb een nieuw huisje, ben echt mijn grenzen gaan opzoeken en maak grote stappen als het gaat om mijn (zelf)vertrouwen.
Laten we beginnen met de grootste verandering, ik heb een nieuw huisje. Eind maart had ik er al op gereageerd maar was zesde geworden, dus ik kon het wel vergeten. Kreeg ik in april opeens een mailtje dat ik de woning toegewezen kreeg. Hoe dan??? Dus in een sneltreinvaart alles geregeld, 3 à 4 weken geklust zodat alles pico bello was en ik woon er nu sinds koningsdag. Het is een hele verandering. De eerste week moest ik puur al wennen aan de ik opeens deuren in huis heb, in mijn oude woning had ik er maar 2 (voordeur en badkamerdeur). Nu heb ik gewoon drie slaapkamers, een hele ruime woonkamer en een grotere keuken. Maar het meest gekke is dat ik me al de dag na de verhuizing me op me gemakt voelde. Toen kwam ook wel de vermoeidheid en stress eruit. Een verhuizing is voor een normaal mens als stressvol, laat staan wanneer je ook nog extra gevoelig bent voor prikkels en stress. Ik droomde gewoon over raambekleding en grasmaaiers dus kon ook `s avonds niet echt tot rust komen. Na een maand een masker te hebben gedragen viel die af en dat heb ik gemerkt. Ik wist dat het veel energie van me zou vragen maar zoveel heb ik niet kunnen bedenken. Nu ik er echt 1.5 maand woon kan ik pas zeggen dat ik weer op mijn huidige energielevel zit. Daardoor heb ik misschien een aantal stappen terug gezet in het controle hebben over mijn autisme maar he, als dat het enigste is dan vind ik dat oké.
En grenzen opzoeken heb ik gedaan, lange klusdagen in het weekend en doordeweeks gewoon werken. Op je ‘vrije’ dag toch stiekem wel iets voor je huis doen terwijl dat niet de afspraak was, oepsie. Ik ben toch extra dagdelen gaan werken, in hoeverre dat optimaal was weet ik ook niet. En ik merkte meteen dat ik toch weer die grens over ging. Ik was me er bewust van en de dag erna had je niet veel aan me. Zet mij maar voor de computer en laat mij maar gamen. Dan vond ik echt mijn rust. Urenlang een ‘dom’ simulatiespelletje doen. Ja, de een gaat dan sporten en de ander doet liever helemaal niks. Wel weet ik dat ik mijn grenzen kan opzoeken en dat ik meer kan dan dat ik soms denk.
En dan komt het stukje meer (zelf)vertrouwen. Dat is zeker gaan groeien de afgelopen maanden. Ik ben voor mezelf opgekomen, kan steeds meer piekerpuntje loslaten en mijn zelfbeeld is ook beter geworden. Ik ben vandaag zelfs in zo’n kort sportbroekje gaan sporten in de sportschool. Het liefst houd ik mijn benen bedekt maar met dit weer is dat ook wel erg warm. Ik dacht, waarom zou ik het niet doen. En het viel me eigenlijk best wel mee in hoeverre het eigenlijk spannend was. Ik heb mijn verjaardag bij mezelf thuis kunnen vieren zonder hulp van mijn ouders. En een langer stuk autorijden is ook niet meer zo heel spannend. Dan moet ik niet opeens schoenen met plateauzolen aandoen ofzo want dat rijdt toch anders maar ja, het gaat allemaal best goed. Ik durf mezelf meer te laten horen, vaker nee te zeggen en heb meer rust wanneer er toch iets anders in de planning gebeurd. Ik heb mezelf daarin beter leren kennen en kunnen begrijpen. En ik weet ook dat je soms beter lak aan iets kunt hebben dan dat je je zorgen mee naar huis neemt.
En hoe lekker is het dan ook nog dat ik in mijn eigen tuin deze blog kan schrijven. Genieten toch? Hopelijk heb je evenveel kunnen genieten van deze blog als ik. Ik wil echt proberen meer te schrijven maar soms zit het er gewoon even niet in. Het belangrijkste is dat het ook leuk blijft en geen verplichting wordt. Dus hopelijk tot snel!
Pen and Paper life 
Plaats een reactie